ابوعبدالله جعفر بن محمد رودَکی (زادهٔ ۴ دی ۲۳۷، رودَکی – درگذشتهٔ ۳۱۹، پَنجَکِنت) نخستین شاعر مشهور پارسی‌سرای ایرانی در دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری و استاد شاعران این سده در ایران است. رودکی در اشعارش ما را به اندیشه‌ی غنیمت‌شمردن فرصت، شادی و شادنوشی و رواداری فرا می‌خواند.

رودکی را نخستین شاعر بزرگ پارسی‌گوی و پدر شعر پارسی می‌دانند به این دلیل که تا پیش از وی کسی دیوان شعر نداشته‌است از تمام آثار رودکی که گفته می‌شود بیش از یک میلیون و سیصد هزار بیت و نیز شش مثنوی بوده‌، فقط ابیاتی پراکنده به همراه چند قصیده، غزل و رباعی باقی مانده‌است.

رودکی چنگ‌نوازی توانا و چیره‌دست بود و در موسیقی چون شعر بسیار توانا بود. او برای سروده‌های آهنگین خود یک راوی به‌نام ماج داشت که اشعار او را با صدای خوش می‌خوانده‌است.

به گفتار من درباره‌ی رودکی  گوش کنید.