شکوفه سخی در سال ۱۳۶۱ هنگامی که ۱۸ ساله بود بخاطر هواداری از یک گروه سیاسی بازداشت شد و تا سال ۱۳۶۹ در زندان بود. او نزدیک به دو سال از هشت سال زندان خود را در سلول انفرادی گذراند. اما شکوفه تجربه‌ای تلخ‌تر و فرا‌تر از سلول انفرادی دارد: تابوت‌ها.

او در این باره می‌گوید: «حاج داوود ابتکار به خرج می‌دهد. تخته‌های چوبی را برمی دارد و روی زمین تعبیه می‌کند و در یک اتاق بزرگ در کنار دیوار یک محفظه درست می‌کند. که یک ضلعش دیوار است، دو تا ضلع دیگرش تخته‌های چوبی است در ابعاد بین ۹۰ سانتی متر تا دو متر است و ضلع چهارم که پشت زندانی است باز است و رو به فضای درونی اتاق است. هیچ تختی هم وجود ندارد”

شکوفه به جرات یکی از مقاوم ترین زنان زندانی سیاسی است او 9 ماه از دوران زندانش را در تابوت گذراند ولی درهم نشکست و حاضر به توبه و اعتراف تلویزیونی و نوشتن ندامت نامه نشد چنین مقاومتی در تاریخ زندانیان سیاسی کمتر دیده شده است.

شکوفه پس از رهائی از زندان به کانادا مهاجرت کرد ؛ آنجا تحصیلاتش را تا مدرک دکترا از دانشگاه یورک ادامه داد و امروز او پژواک صدای زندانیان سیاسی ایران است.

گفتگوی جمیله داودی با شکوفه سخی در دو قسمت تنظیم شده که هردو قسمت را اینجا بشنوید